Van ‘nieuwe technologie’ naar ‘het nieuwe normaal’
Stel: jouw organisatie heeft een nieuwe technologie geïmplementeerd. Er is goed geïnvesteerd in verandermanagement: de collega’s snappen waarom dit nieuwe systeem nodig is, hebben er zelfs een beetje zin in én hebben een training of andere instructie gevolgd. De verandering heeft plaatsgevonden en het project wordt afgesloten: kat in het bakkie!
Maar langzaam hoor je toch weer gemopper bij de koffieautomaat. De eerste olifantenpaadjes om het nieuwe systeem heen worden gesignaleerd. En er zijn zelfs mensen die hardop toegeven dat ze liefst zo min mogelijk met het programma werken. Hoe kan dat nou?!
Waarom doen ze het niet gewoon?
Een verandering is niet klaar na je eerste training. Heb je wel eens gehoord van het ADKAR-model van Prosci? Dit beschrijft dat een goed verandertraject start met het creëren van bewustzijn (Awareness) en de wil om te veranderen (Desire). Daarna zorg je dat je medewerkers weten hoe ze met je nieuwe technologie moeten werken; niet alleen in theorie (Knowledge) maar vooral in de praktijk (Ability). Tot slot volgt er nog een hele belangrijke stap die velen vergeten. Prosci noemt dit Reinforcement, bij work21 noemen we het Stabilize, of: het borgen en verankeren van je verandering. Het zijn alle werkzaamheden die je doet om van ‘nieuwe technologie’ naar ‘het nieuwe normaal’ te komen. Medewerkers hoeven niet meer bewust na te denken hoe het nieuwe systeem ook alweer werkt of waar ze dingen vinden, dit gaat vanzelf. Ook wordt het vanzelfsprekend dat nieuwe medewerkers worden ingewijd in het systeem. Je organisatie is onbewust bekwaam geworden.
work21 gelooft dat bij een goede verandering balans is tussen Mens, Organisatie en Technologie; ook voor deze laatste borgingsfase. Hebben je mensen bijvoorbeeld nog de juiste kennis, weten ze nog waarom en hoe je de nieuwe technologie gebruikt? Worden vanuit de organisatie de juiste werkafspraken nog gecommuniceerd en gehandhaafd en staan de sponsoren hier nog voor op de zeepkist? En sluit de technologie nog steeds goed aan bij de nieuwe werkwijzen?
Kunnen je mensen nog meekomen? – is er aanvullende kennis nodig over het ‘waarom?’ en ‘hoe?’ van je nieuwe systeem?
Basiskennis uit een eerste training of instructie is een heel mooi begin bij de implementatie van een nieuw systeem. Maar daarna volgt de praktijk: hoe moest dat ook alweer? Dit scenario zat niet in de training, hoe zal ik dat oplossen? Ik probeer iets maar heb er zoveel klikjes voor nodig, dat moet toch sneller kunnen? Of: ik heb de smaak te pakken, zijn er nog meer handigheidjes of extra opties die mijn werk kunnen ondersteunen?
Je leest: extra instructie – zowel herhaling als verdieping – is in een later stadium gewenst en soms zelfs noodzakelijk. Als je het hoofd boven water hebt leren houden in het nieuwe systeem, komen vragen over hoe het écht handiger of slimmer kan.
Daarnaast is het belangrijk om te blijven communiceren waarom we ook alweer deze nieuwe technologie gebruiken. Bijvoorbeeld omdat het veiliger is, het ons helpt voldoen aan wet- en regelgeving of het werk gemakkelijker overdraagbaar maakt, ook als iemand onverwachts uitvalt. Vergeten collega’s waarom we het systeem gebruiken, dan staan ze ineens open voor andere mogelijkheden of olifantenpaadjes die waarschijnlijk helemaal niet gewenst of zelfs onveilig zijn.
Is de verandering nog goed georganiseerd? – zijn werkafspraken nog helder en worden ze nageleefd en gehandhaafd?
Bij een goed verandertraject horen ook samenwerkafspraken. Bijvoorbeeld over in welke stappen je door een werkproces loopt, waar je je spullen opslaat en hoe je elkaar hierover op de hoogte houdt. Je snapt vast: als iedereen dit weer net anders doet, ontstaat er verwarring of onduidelijkheid en daarmee vaak ook frustratie.
Controleer daarom regelmatig of de samenwerkafspraken nog aangescherpt moeten worden en vooral hoe deze gehandhaafd worden. Spreek je bijvoorbeeld met elkaar af dat communicatie over een project altijd via Teams loopt, dan moeten we elkaar er ook op aanspreken als het (per ongeluk) toch via de mail gaat.
De samenwerkafspraken kun je heel goed via je sponsoren (opnieuw) onder de aandacht brengen. Zij kunnen op de zeepkist om uit te leggen waarom dit ook alweer belangrijk is en elkaar ondersteunen om het ‘goed’ te blijven doen met afspreken en aanspreken. Leidinggevenden hebben hierin een cruciale rol. Want tja, als mijn leidinggevende zich niet aan de afspraken houdt, waarom zou ik het dan wel doen?
Klopt de technologie nog? – past de technische inrichting nog bij de huidige werkwijze?
Soms kies je bij de implementatie voor bepaalde technische inrichting. Altijd met de beste bedoelingen en het idee dat dit goed gaat aansluiten. Wanneer je een tijdje met het nieuwe systeem hebt gewerkt, kan de praktijk toch anders zijn. Soms zijn processen toch net iets anders, de samenwerking tussen afdelingen nog niet helemaal ingericht of zijn er ontwikkelingen die je niet had voorzien.
Verstandig om dus regelmatig naar de inrichting van je systemen te kijken. Zowel voor de organisatie – die ontwikkelingen mogelijk maakt voor alle medewerkers – als voor teams en individuen die wellicht bepaalde voorkeuren hadden ingesteld die bij nader inzien toch slimmer kunnen.
Tot slot
Het is lastig bepalen wanneer een verandering echt compleet is. Er komt een moment dat je niet meer actief over je project publiceert op intranet, of trainingen aanbiedt aan medewerkers, of de Key User community minder levendig houdt. Maar dan is het nog steeds belangrijk dat er altijd iemand is die zich verantwoordelijk blijft voelen voor het systeem. Hij of zij houdt updates in de gaten, scherpt afspraken of processen aan en zorgt bijvoorbeeld ook voor de onboarding van nieuwe medewerkers.
Wat een werk nog hè, zo’n verandering?! 🙂 Geen zorgen, want we denken heel graag met je mee! Heb je een vraag of wil je verder praten over hoe je jouw nieuwe systeem écht blijvend adopteert in jouw organisatie en zorgt voor een duurzame gedragsverandering? Neem dan contact op met mij, Jessy Groen.